The Pursuit of Happiness

I have received a message today. It says, "Happiness is absolute".

For me, absolute happiness can only be achieved through death. Because through it, all your sufferings will disappear. I think. Although I do not know if there is really a life after death. No one really knows unless there is someone who had died and is living again.

Come to think of it, we are living to quest for happiness. We are living and are bound to suffer just to find that genuine happiness we are all looking for. And after that, what?

Happiness is fleeting. Momentary.

I sometimes think that 'happiness' is only a word, a mere word that doesn't mean anything at all.

Most of the time, I fear to be happy. Because I know, suffering will follow next.

Kung punit na ang papel...

Pagod na 'ko.

Suko na 'ko.

Ayoko na.

Kahit naman siguro sino, kung ang pakiramdam nila'y isa na lamang silang 'ligaw na kaluluwa', ito ang mararamdaman nila. Hindi ko na alam kung anong iisipin ko para pilitin ko ang mga mata kong dumilat tuwing umaga. Nitong mga nakaraang buwan, madalas, mas gugustuhin ko pang manatili na lamang nakasara ang mga mata ko. Nang sa ganon, kahit man lamang doon ay makatagpo ako ng kapanatagan ng loob.

Ito rin ang dahilan kung bakit matagal-tagal na rin akong hindi nakakabisita rito. Madalas kasi'y nagmumuni-muni lang ako, nag-iisip ng kung anu-ano. Gusto kong hilingin na sana'y isa na lamang akong papel, na kayang liparin ng hangin, ipadpad sa malayong lugar at doon hintayin ang aking katapusan. O kaya nama'y papel na pagkatapos ilipad ng hangi'y susundan ng pagbagsak ng nagngangalit na pangil ng ulan o bagyo. At doon, unti-unti akong mapupunit, madudurog, hanggang sa wala nang matira pa sa akin.

Siguro ngayong binabasa mo ito, napapailing ka o 'di kaya'y natatawa. Na gasgas na ang pagsesentimyento ko't pagdadrama. Na isa lang akong larawan ng taong tinraydor ng tadhana. O 'di kaya'y isang nilalang na nagpapapansin lamang. Iyon lamang siguro ako sa iyo.

Wala akong pakialam, magkagano'n man. Masyado na akong pagod para mangialam pa. Sabi ko nga, suko na ako. Ayoko na. Ngayon sasabihin mo sa aking, 'mas marami pang mga taong higit na may malaking suliranin sa 'yo pero lumalaban sila para mabuhay. Dahil sa kabila ng lahat, masarap pa rin ang mabuhay.'

Hindi sa akin. Ang mga taong lumalaban ay dahil mayroon pa silang ipinaglalaban. Mayroon silang pinagkukuhanan ng lakas, ng rason para huminga at piliting idilat ang talukap ng kanilang mga mata.

Hindi ako.

Wala nang panlasa ang aking dila para lasapin ang tamis ng iyong mga salita. Wala ka nang magagawa pa para sa isang taong mas nanaisin nang lamunin ng dilim kaysa umasang mayroon pang hindi nauupos na kandilang magbibigay liwanag sa kanya.

Tama na.

Ginawa ang Tula para Marinig

Ang tagal ko na ring hindi nakakabisita rito. Ang dami kong gustong isulat pero hindi ko alam kung saan magsisimula. Kailan lang, dapat ay may entry ulit ako rito pero biglang nagloko ang laptop ko. Nakakainis 'pag ganon 'di ba? Iyong nasa kasagsagan ka ng pag-e-emote mo, yung tinatawag na 'purgation of emotion' o 'catharsis', tapos biglang hindi na lang gagalaw ang cursor mo at ayun, kailangan mo nang i-reset ang pc. Nakakainis lalo na kapag hindi mo nai-save kahit man lang sa draft yung isinulat mo.

Kahapon, napakaganda ng diskusyon namin sa klase namin sa Teaching Literature. Kahit pa hindi ako nakapagparticipate (as in sa recitation dahil hindi ako ganun ka-bibong bata; madalas kasing ibinubuhos ko sa pagsusulat ang enerhiya ko), sobrang gising naman ang diwa ko. Nakakainis dahil apat na taon akong namalagi sa USTe pero bakit kahapon ko lang nalaman na may CD (USTINIG) pala ang mga makata na sina Cirilo Bautista, Rebecca Anonuevo, Michael Coroza, at marami pang iba. Grabe, iba pala talaga ang epekto ng tulang sinasalita kaysa sa tulang tahimik lamang binabasa ng isang mambabasa. Kaya todo ang pasasalamat ko kay Teacher Lua. Hindi ko talaga pinagsisisihang ini-enroll ko ang subject na iyon.

Todo kilabot talaga ako lalo na nang pumailanlang sa ere ang boses ni Ma'am Becky at itinutula ang kanyang "Bago ang Babae" na sinundan naman ni Sir Cirilo. Alam mo ba yung feeling na may bukol sa lalamunan mo tapos parang ang hirap lumunok? Ganun, ganun ang naramdaman ko. Pero kasabay no'n, nagkaroon ako ng bagong pag-asa. Hindi ko alam kung bakit, pero iba talaga ang naramdaman ko kahapon. Hindi ko nga masyadong maipaliwanag. Siguro kapag narinig mo yung sinasabi kong CD, maiintindihan mo ako. Grabe, iyon na ata ang pinakamagandang musikang narinig ko. Kung alam ko lang, imbes na mga kung anu-anong 'victim songs' ang naka-install sa ipod o pc, dapat mga ganun ang pinakikinggan ko. Iyong pakiramdam na kapag naririnig mo ang mga tulang iyon at makakasabay ka sa pagbigkas ng mga salita, pakiramdam mo'y pag-aari mo na ang tula.

Kailangan kong magkaroon ng sariling kopya nung CD na iyon. Hindi madali ang gumawa ng tula pero hindi rin madali ang basahin ito. Iyong totoong basa na may kasamang puso. Na hindi lang basta-basta letra ang trato mo sa binabasa mo kundi mga buhay na salita na inaangkin ang iyong pagkatao. Kaya saludo ako, saludo ako sa mga Pilipinong makata. Naisip ko lang, sana pwede ring i-ere ang mga ito sa radyo, ano? Para naman mabuhay muli ang sining, ang Literatura sa ating mga sistema. Ang mga ito ang kailangan natin ngayon. Hindi natin kailangan ng mga 'musikang' imbes na makapag-ambag nang mabuti sa atin ay nakadadagdag lang sa 'noise pollution'.

Mangilabot ka naman!

Dalawang araw ko ng nakikita ang pagmumukha ni Ed Panlilio sa mga balita sa telebisyon. Hindi pa man nag-uumpisa ang recall sa pagka-gobernador niya, heto't nag-iingay na naman siya.

Hindi ko masisisi kung isa't kalahating tanga ang mga kababayan ko sa Pampanga. Isa rin akong Kapampangan at nalulungkot akong isipin na matapos ni Bren Guiao, wala na akong maalalang matinong gobernador na naluklok sa nasabing lalawigan.

Sino nga ba ang hindi mabubuhayan ng loob nang biglang pumagitna ang Praise the Lord sa Jueteng Lord at Quarry Lord noong nakaraang eleksyon? Choose the lesser evil ika nga.

Naniwala ang mga Kapampangan na ang isang paring tumalikod sa sinumpang pangako sa Diyos ay kayang isalba ang Pampanga. Walang masama kung maniwala ka hindi ba? Para ding pananampalataya 'yan, Faith ika nga. Ang kaso, ano nga ba ang nangyayari ngayon sa Pampanga?

Kung bakit kasi, kung sinu-sino na lang ang humahabol sa eleksyon. Bakit kaya kapag naghahanap ka ng mapapasukang trabaho, katakot-takot na requirements ang hinihingi sa iyo na kung tutuusin, isang ordinaryong posisyon lang naman ang inaaplayan mo? Pero kung bansa na ang pinag-uusapan, o kaya'y sa isang lugar sa bansa, hindi mo na kailangan ng kung anu-anong requirement para lang makatakbo. At kung meron mang requirement, siguradong maraming padrino diyan sa tabi-tabi para lang mailuklok ka.

Sumusulak ang dugo ko lalo na sa tuwing ginagamit ni Panlilio ang Diyos. Baka nakakalimutan niya, wala na siyang abito. Sana naman, huwag niyang lasunin o bilugin ang matagal ng bilog na ulo ng mga Kapampangan, o ng buong bayan. Akalain mo? May balak pa pala siyang tumakbo bilang Presidente kung daw siya ang 'isinugo ng Diyos'? Baka nakakalimutan niya ang ikatlong utos ng Diyos, Thou shall not take the name of the Lord, your God in vain. Para isama ang Diyos sa pamumulitika ay isang tunay na pambabastos sa Kanya.

Isa pa, dapat isipin ng taong-bayan ito: kung sa tungkulin nga ni Panlilio sa Diyos bilang isang pari ay hindi niya nagampanan ng husto, hindi niya napanindigan ang pangakong binitawan niya sa Simbahang Katoliko, paano pa kaya sa pulitika? Biruin n'yo, Diyos na iyon pero nagawa pa niyang talikuran?

Kahit kailan, hindi kayang pagsamahin ang Simbahan at Pulitika. Kung ano man ang motibo ni Panlilio, sana lang, huwag na niyang gamitin pa ang pangalan ng Maykapal. Dahil ako na simpleng nakakarinig lang, kinikilabutan na ako!

Si Bobis at ang kanyang Yaman

May nakilala na naman akong isang makata. Nakahihiya mang aminin, ngayon ko lang nabasa ang mga gawa niya. Matagal ko ng naririnig ang pangalan niya lalo na sa mga batikan kong propesor. Mabuti na lang, naalala kong humiram ng libro niya. Isang koleksyon ng mga tula na may English translation. Hindi pa naman huli para kilalanin ko siyang mabuti. At nais kong ibahagi ito, sa mga katulad kong ngayon lang siya nakadaupang-palad.

Si Merlinda Carullo Bobis at ang koleksyon niyang "Ang Lipad ay Awit sa Apat na Hangin".

BANGKETE NI KA PEDRING

lupa ang aking hapag,
bandehadong bukid ang siyang nakalatag;
'sang pitsel na batis, pantulak kong alak,
at ang panghimagas--salansan ng pangarap!

Isa lang ang tulang ito sa mga dyamanteng nakapaloob sa koleksyon ni Bobis. Hindi niyo na kailangang magnakaw sa kaban ng bayan para lang yumaman. Subukan niyong buklatin ang mga libro ni Bobis, tiyak kong hinding-hindi kayo mananatiling dukha.

Para Manong, Para po

Ang init ng panahon. Nalulusaw ang sebo ko sa katawan. Para akong mantikang tulog ng mahabang panahon at biglang nagising.

May bago ngayon sa araw ko. Hindi tulad ng dati na higa-tulog-banyo-kain-basa ng kung anung mahablot na libro-nuod ng tv-internet-nuod ng tv-banyo-kain-internet-basa ulit-tulog. Nagising ako ng hapon pa rin syempre, bumangon, naligo, kumain ng kaunti at lumayas.

Pumunta ako sa pinakamalapit na Copytrade at nagpaxerox para naman maisauli ko na ang libro ni Neruda at ang isa pang libro na naglalaman ng tikbalang, aswang, ulong pugot at kung anu-ano pang maligno.

Pumara ng fx, nakipagsiksikan siyempre, hanggang sa wakas, nakarating sa Whitehouse. Iyon ang tawag ko sa Unibersidad na pinapasukan ko tuwing sabado, dahil mukha naman talaga itong Whitehouse, parang palasyo.

Nagpasa ako ng sulat sa SFA, humihingi ng karagdagang porsyento para sa scholarship ko. Sana, sana naman, maaprubahan. Ayokong huminto lalo't kakaunti na lang ang bubunuin ko, baka compre na ako bago magtapos ang taon at thesis na ako sa susunod na taon. Ayoko nang istorbohin pa ang mga magulang ko sa pagpapaaral sa akin,dahil marami pa silang obligasyon sa mga maliliit ko pang kapatid. Isa pa, kung nakaya kong hindi sila istorbohin simula nang pumasok ako sa Graduate School, igagapang ko iyon hanggang katapusan. May inaplayan na ako, at kung papalaring maipasa ang Final interview, baka makapagtrabaho na rin ako sa wakas. Trabahong gustong-gusto ko.

Dumaan din ako sa registrar, para ipa-update ang civil status ko. Hehe, eto na naman ako. Baka kasi magkaproblema doon sa pinasa kong employment certificate bilang suporta sa sulat ko. Apelyido kasi ng asawa ko ang dala-dala ko sa COE ko, pero maiden name ko ang gamit ko sa eskwelahan. Wala pa naman kasi akong asawa nang mag-enroll ako. Isa pa, mas gusto kong gamitin ang apelyido ko, para kapag naging kilalang manunulat na ako, apelyido ko ang bitbit ko. Haha, ang kapal talaga ng mukha ko!

Pagkatapos kong kulitin ang staff sa registrar, dumaan ako saglit sa library para magsauli at maghiram ng libro. At presto, pauwi na ako! Ang sarap ng pakiramdam na nakakalaya ka paminsan-minsan sa apat na sulok ng iyong silid. Nararamdaman kong tao pala ako.

Sumakay na ulit ako ng fx. Okay naman ang aircon, hindi masyadong malamig pero sapat nang hindi ka malapnos ng init ng araw. Okay din ang mamang drayber. Gusto ko nga sya kung tutuusin. Parang ang sarap niyang maging lolo. Oo, matanda na siya. Medyo bingi kaya't kailangan mong ulit-ulitin ang destinasyong sinasabi mo. Nakatutuwa nga siya at aminado pa siyang mahina ang pandinig niya. Kamukha niya si Raul Gonzales. Iyong pinaamong mukha ni Raul Gonzales. Pero hindi ko sinabing gusto ko si Raul Gonzales.

Nasa SM Manila na kami nang may pumara. Pero doon din ay natapos ang byahe namin. Flat pala ang isang gulong ng sasakyan. Hindi ko man lang nakitaan ng pagkayamot si Manong driver. Nakatutuwa dahil parang napakapositibo ng tingin niya sa mga bagay-bagay. Pinababa niya kami at sinabing isasauli na lang ang pamasahe namin. Naawa ako siyempre, ewan ko ba. Isa pa, kalahati na rin ang naitatakbo ng fx nya, bakit ko pa kukunin ang pamasahe ko? Nakakaawa naman sya.

Umalis na lang ako, sumakay sa ibang fx tutal malapit na rin ako sa amin. Okay rin naman ang nalipatan ko, sobrang lamig nga ng aircon at solong-solo ko pa dahil ako lang ang pasahero.

Nakita ko na ang UST, pumara na ako. Habang paakyat sa overpass, naisip ko lang, sana okay na si Manong drayber. Na okay na ang na-flat-an niyang fx.

Pakibaba nga ang kilay ko

Hindi ko sinasadyang matisod sa isang balita sa internet. Pero naintriga ako't hindi napigilang tumaas ang kaliwang kilay ko.

Nakakatuwa talaga itong si Nicole (*sarkasmo).

Akalain mong lumipad na lang sa bayan ni Uncle Sam matapos tumanggap ng isangdaang libong piso (hindi man lang dolyar) para sa moral damages kuno?! Juice ko po! Ineng, ang baba naman ng moralidad mo!

Kung hindi ako nagkakamali, nawalan daw si Nicole ng gana sa kaso dahil na rin sa sistema ng hustisya sa Pilipinas. Gasgas na ang linyang iyan, mag-isip ka naman ng iba!

Ito ba ang babaeng nagsusumigaw ng panggagahasa ilang taon pa lang ang nakalilipas? Panggagahasa di umano ng apo ng mga apo ni Uncle Sam?

Na-windang ako sa nabasa ko. Mabuti na lang, ang sabi ng mga 'kinauukulan', hindi naman mababago ng pag-atras ni Nicole ang magiging desisyon kung sakali sa kaso ni Smith.

Gusto kong dumura, iyong durang may plema pa sa ginawang iyon ni Nicole. Parang ako ang nahihiya sa sariling bayan ko. Si Smith ay isang Amerikano na gumahasa sa isang Pilipina. Hindi ko nilalahat ang mga Amerikano pero naturalmente, kung ikaw na isang Pilipina'y gustong magbagong buhay, nanaisin mo iyon sa isang lugar na malayo sa anino ng mga sumalbahe sa iyo. Malabo ba ang punto de vista ko?

Mas maiintindihan ko pa kung tumakbo sa ibang lugar si Nicole. Hindi man dito sa Pilipinas, pero lalong hindi sa Amerika. Sa tingin ba niya, tatanggapin siya ng mga ka-lahi ng taong pinakulong niya't pinaratangan ng kung anu-ano ng buong-puso at walang pag-iimbot? Iyong tipong may 'welcome banner' pa siya ng mga Puti? Huh!

Siguro nga'y may sariling dahilan si Nicole. Sige, bigyan natin siya ng isang umaatikabong 'benefit of the doubt'.

Pero sana lang, sa ginawa niyang ito, magkaroon na siya ng kapanatagan ng loob.

Suicide

Lagi na lang akong takot sumubok ng mga bagay na hindi ko karaniwang ginagawa. Pero sa pagsusulat, nagiging matapang akong maging malaya sa mga kinatatakutan ko.

Kung hindi ko pakakawalan ang mga salitang nasa loob ko, matagal na akong patay-- patay dahil para ko na ring sinakal ang sarili ko, tinakpan ang lagusan ng hanging nagbibigay buhay sa akin. Ang mga salita ay ang hangin. Ang hangin ay ang mga salita. Kung hindi ko ito pakakawalan, puputok ako gaya ng isang lobo. Lilipad ang gulagulanit kong katawan at dadapo sa sulok sa kung saan.

Sangkap para sa Masustansiyang Pamumuhay

Naniniwala ako na iisa lang ang pinakamagaling na Cook sa buong mundo. Sino pa, eh di si Bro! Naaamoy ko na nga ang masarap na inihahanda niya para sa isang masaganang pamumuhay na naghihintay sa atin sa hinaharap.

Kaya lang siyempre, maraming ipinagluluto si Bro. Nararapat lang na tulungan natin Siya sa pagpeprepara ng mga kakailanganin Niyang sangkap para mas mapadali ang putaheng niluluto Niya.

Ito ang mga sumusunod na sangkap:

3 tasang Pananampalataya

-(Makukuha ito sa pagdarasal lagi at siyempre pa, sa pagbisita sa tahanan Niya.)

1 tasang pagmamahal sa kapwa

-(Pinatatamis nito ang pagkaing lulutuin ni Bro)

1/2 tasang pagmamahal sa sarili

-(Kailangan ding mahal mo ang sarili mo para makapagbigay ka ng pagmamahal sa kapwa. Pero mas kaunti ito dahil ito'y nagsisilbi lang na isa sa mga pampalasa sa putahe ni Bro.)

1 kutsarang tiwala sa sarili

-(Importante ito para kumapit lahat ng pampalasa!)

1/2 tasang sipag at tiyaga

-(Huwag iasa lahat kay Bro. Kailangan mo ring kumilos para hindi masira o mapanis ang niluluto Niya.)

2 kutsarang determinasyon

-(Nasasayo kung gusto mong makakain kaagad!)

Kung susumain, hindi mahirap hagilapin ang mga sangkap na ito. Hindi mo kailangang gumastos ng pagkalaki-laki para lang makakain ng masarap at masustansya. Nasa tabi-tabi nga lang ang mga sangkap at ang kailangan mo lang gawin ay gamitin ito ng wasto. Kung may kulang pa sa mga sangkap na nabanggit ko, pwede itong dagdagan ng ayon sa panlasa mo. Siguraduhin lamang na ito'y hindi bulok at baka masira lang ang recipe ni Bro.

At ang pinaka-importante, sa oras na maluto na ito, HUWAG na HUWAG pinaghihintay ang pagkain at baka magtampo ito!

Isang Pag-alala

Hindi ko kaanu-ano si Francis Magalona pero ramdam ko ang pagkawala niya. Siguro dahil bata palang ako'y naging bahagi na nang buhay ko ang ilan sa mga kanta niya. Noon, natatandaan kong sa tuwing pinapatugtog ang kanta niya na hindi ko na maalala ang titulo pero may lyrics na "huwag kang mahihiya kung ang ilong mo ay pango..." inis na inis ako. Pinanganak kasi akong hindi katangusan ang ilong at madalas na kinakanta iyon ng kuya ko sa tuwing tinutukso niya ako.

Siguro hindi kailangang maging kamag-anak mo o kakilala mo ang isang tao para maramdaman ang importansya niya sa buhay mo. Kahit naman noong namatay si FPJ at Daboy, apektado rin ako. Kahit pa sabihin kong hindi ko naman sila iniidolo pero iyong nasanay na akong makita sila sa telebisyon at pagkatapos ay bigla na lang silang mawawala, malaking bagay iyon. Nalulungkot ako para sa mga iniwang anak ni Francis M. Walo pala ang mga ito at napakabata pa. Kung ako na isang nanonood lang ay tila nilalapirot ang kaloob-looban ko kaninang ipinapakita sa telebisyon ang mga huling yugto ng buhay ni Francis M., paano pa kaya ang mismong pamilyang naulila nito?

Siguro nga masyado akong emosyonal. Kaya kahit ang pag-alis ng kasambahay namin ay dinidibdib ko. Kailan lang, tatlong araw pa lang ang nakalilipas nang magpaalam ang magpinsan na katu-katulong namin sa aming maliit na tindahan na uuwi sa kanila para gunitain ang isang taong pagkamatay ng kanilang lolo o ingkong. Pumayag naman kami dahil madalang lang naman kung sila'y umuwi. Pero wala silang sinabi kung kailan sila luluwas. Tiwala naman kaming mga dalawang araw lang naman ang itatagal nila sa kanilang baryo.

Mahirap ang dalawang araw na wala sila. Kaming mag-asawa ang pagod na pagod dahil wala kaming maasahang ibang makakatulong namin. Nang itext ko ang kasambahay namin kung kailan sila uuwi, parang nanlumo ako nang sabihin ng kanyang tatay na pinapagpahinga na nito ang kanyang anak.

Anim na buwan pa lang sa amin si Kay. Apo ito ng yaya ng aking kapatid na hindi rin naman iba sa amin. Ang pinsang lalaki nito ay kaluluwas lang kahapon. Akala nga nami'y hindi na rin ito babalik.

Nalulungkot ako dahil ni hindi man lang ito nagpaalam ng maayos sa amin. Wala naman kaming ipinakitang pangit na pakikitungo at hindi rin namin siya itinuring na iba. Kaya nga masakit sa akin ang pag-alis niya dahil nasanay na akong lagi siyang kasama. Parang nakababatang kapatid ko na siya. Higit pa nga akong malapit sa kanya kaysa sa kapatid kong babae. Para akong namatayan. Iyon ang naramdaman ko. Siya lang ang napagkakatiwalaan namin na kahit umalis kami'y hindi niya pababayaan ang tindahan. Masipag din siya at tipong hindi na kailangang utusan. Hindi tulad ng pinsan niyang de pukpok.

Iba ang gising ko sa nakaraang dalawang araw. Malungkot. Ang pagbabadya ng kwaresma'y para sa aki'y nariyan na. Nakakapanibago ang bawat araw. Nasanay ako na naririnig ang malakas niyang tawa, ang mga tsismis na nakalap niya sa katabing bahay, at kung anu-ano pang kalokohan. Hindi ko alam kung may halaga ba sa kanya ang aming pinagsamahan o isa lang akong nagpapasweldo sa kanya ang turing niya sa akin. Napakabigat ng loob ko. Sabi ko nga, kung may sapat lang akong pera, tutulungan ko syang makapag-aral sa kolehiyo.

Kanina, hindi ko alam kung sino ang ipinagluluksa ko. Ang hirap kasi sa akin, madali akong mapalapit sa isang tao kaya't nahihirapan akong tanggapin ang katotohanang umalis na ito.