The Pursuit of Happiness

I have received a message today. It says, "Happiness is absolute".

For me, absolute happiness can only be achieved through death. Because through it, all your sufferings will disappear. I think. Although I do not know if there is really a life after death. No one really knows unless there is someone who had died and is living again.

Come to think of it, we are living to quest for happiness. We are living and are bound to suffer just to find that genuine happiness we are all looking for. And after that, what?

Happiness is fleeting. Momentary.

I sometimes think that 'happiness' is only a word, a mere word that doesn't mean anything at all.

Most of the time, I fear to be happy. Because I know, suffering will follow next.

Kung punit na ang papel...

Pagod na 'ko.

Suko na 'ko.

Ayoko na.

Kahit naman siguro sino, kung ang pakiramdam nila'y isa na lamang silang 'ligaw na kaluluwa', ito ang mararamdaman nila. Hindi ko na alam kung anong iisipin ko para pilitin ko ang mga mata kong dumilat tuwing umaga. Nitong mga nakaraang buwan, madalas, mas gugustuhin ko pang manatili na lamang nakasara ang mga mata ko. Nang sa ganon, kahit man lamang doon ay makatagpo ako ng kapanatagan ng loob.

Ito rin ang dahilan kung bakit matagal-tagal na rin akong hindi nakakabisita rito. Madalas kasi'y nagmumuni-muni lang ako, nag-iisip ng kung anu-ano. Gusto kong hilingin na sana'y isa na lamang akong papel, na kayang liparin ng hangin, ipadpad sa malayong lugar at doon hintayin ang aking katapusan. O kaya nama'y papel na pagkatapos ilipad ng hangi'y susundan ng pagbagsak ng nagngangalit na pangil ng ulan o bagyo. At doon, unti-unti akong mapupunit, madudurog, hanggang sa wala nang matira pa sa akin.

Siguro ngayong binabasa mo ito, napapailing ka o 'di kaya'y natatawa. Na gasgas na ang pagsesentimyento ko't pagdadrama. Na isa lang akong larawan ng taong tinraydor ng tadhana. O 'di kaya'y isang nilalang na nagpapapansin lamang. Iyon lamang siguro ako sa iyo.

Wala akong pakialam, magkagano'n man. Masyado na akong pagod para mangialam pa. Sabi ko nga, suko na ako. Ayoko na. Ngayon sasabihin mo sa aking, 'mas marami pang mga taong higit na may malaking suliranin sa 'yo pero lumalaban sila para mabuhay. Dahil sa kabila ng lahat, masarap pa rin ang mabuhay.'

Hindi sa akin. Ang mga taong lumalaban ay dahil mayroon pa silang ipinaglalaban. Mayroon silang pinagkukuhanan ng lakas, ng rason para huminga at piliting idilat ang talukap ng kanilang mga mata.

Hindi ako.

Wala nang panlasa ang aking dila para lasapin ang tamis ng iyong mga salita. Wala ka nang magagawa pa para sa isang taong mas nanaisin nang lamunin ng dilim kaysa umasang mayroon pang hindi nauupos na kandilang magbibigay liwanag sa kanya.

Tama na.

Ginawa ang Tula para Marinig

Ang tagal ko na ring hindi nakakabisita rito. Ang dami kong gustong isulat pero hindi ko alam kung saan magsisimula. Kailan lang, dapat ay may entry ulit ako rito pero biglang nagloko ang laptop ko. Nakakainis 'pag ganon 'di ba? Iyong nasa kasagsagan ka ng pag-e-emote mo, yung tinatawag na 'purgation of emotion' o 'catharsis', tapos biglang hindi na lang gagalaw ang cursor mo at ayun, kailangan mo nang i-reset ang pc. Nakakainis lalo na kapag hindi mo nai-save kahit man lang sa draft yung isinulat mo.

Kahapon, napakaganda ng diskusyon namin sa klase namin sa Teaching Literature. Kahit pa hindi ako nakapagparticipate (as in sa recitation dahil hindi ako ganun ka-bibong bata; madalas kasing ibinubuhos ko sa pagsusulat ang enerhiya ko), sobrang gising naman ang diwa ko. Nakakainis dahil apat na taon akong namalagi sa USTe pero bakit kahapon ko lang nalaman na may CD (USTINIG) pala ang mga makata na sina Cirilo Bautista, Rebecca Anonuevo, Michael Coroza, at marami pang iba. Grabe, iba pala talaga ang epekto ng tulang sinasalita kaysa sa tulang tahimik lamang binabasa ng isang mambabasa. Kaya todo ang pasasalamat ko kay Teacher Lua. Hindi ko talaga pinagsisisihang ini-enroll ko ang subject na iyon.

Todo kilabot talaga ako lalo na nang pumailanlang sa ere ang boses ni Ma'am Becky at itinutula ang kanyang "Bago ang Babae" na sinundan naman ni Sir Cirilo. Alam mo ba yung feeling na may bukol sa lalamunan mo tapos parang ang hirap lumunok? Ganun, ganun ang naramdaman ko. Pero kasabay no'n, nagkaroon ako ng bagong pag-asa. Hindi ko alam kung bakit, pero iba talaga ang naramdaman ko kahapon. Hindi ko nga masyadong maipaliwanag. Siguro kapag narinig mo yung sinasabi kong CD, maiintindihan mo ako. Grabe, iyon na ata ang pinakamagandang musikang narinig ko. Kung alam ko lang, imbes na mga kung anu-anong 'victim songs' ang naka-install sa ipod o pc, dapat mga ganun ang pinakikinggan ko. Iyong pakiramdam na kapag naririnig mo ang mga tulang iyon at makakasabay ka sa pagbigkas ng mga salita, pakiramdam mo'y pag-aari mo na ang tula.

Kailangan kong magkaroon ng sariling kopya nung CD na iyon. Hindi madali ang gumawa ng tula pero hindi rin madali ang basahin ito. Iyong totoong basa na may kasamang puso. Na hindi lang basta-basta letra ang trato mo sa binabasa mo kundi mga buhay na salita na inaangkin ang iyong pagkatao. Kaya saludo ako, saludo ako sa mga Pilipinong makata. Naisip ko lang, sana pwede ring i-ere ang mga ito sa radyo, ano? Para naman mabuhay muli ang sining, ang Literatura sa ating mga sistema. Ang mga ito ang kailangan natin ngayon. Hindi natin kailangan ng mga 'musikang' imbes na makapag-ambag nang mabuti sa atin ay nakadadagdag lang sa 'noise pollution'.